Bijzonder aardig van die Ashton Kutcher: omdat hij twee weken geleden een miljoeneninvestering in het bedrijf van Edial en Floris Dekker leidde, kon ik gisteravond een blogworkshop organiseren. De broertjes Dekker hebben namelijk Gidsy gebouwd: een marktplaats voor authentieke ervaringen. Bijvoorbeeld een yoga-cursus in de bossen van New York, of raften in de Berlijnse Spree. Ik bood een iets minder spectaculaire activiteit aan, zij het een zeer authentieke. Namelijk: een blogworkshop. Tot mijn grote verbazing schreven vijftien mensen zich in, waarop ik gisteravond het haardvuur kon ontsteken: (meer…)
Blogtips zijn er in overvloede. Het is alleen lastig om de juiste online blogcursus, blogtutorial of blogworkshop te vinden. In dit gedeelte van dutchproblogger.nl presenteer ik de beste.
Ben je net begonnen met bloggen? Lees dan eerst de startgids
Ideetje van de Nederlandse New Yorker: blogworkshops, maar dan intiem
Dankzij hardhoofd.com geef ik voortaan intieme blogworkshops. ‘De Nederlandse New Yorker in de dop’, noemt Jelle Brandt Corstius het blog. Dat zou zomaar kunnen. Bij hard//hoofd weten ze me in ieder geval vaak te verrassen met goede verhalen. Na twee jaar vrijwilligerswerk zijn de bloggers toe aan iets anders en hebben ze 30.000 euro nodig om er een professionele blog van te maken. Fair enough. Om ze te helpen stelde ik een intieme blogworkshop ter beschikking op hun online veiling. Die is inmiddels afgelopen, en ik kijk er enorm naar uit om met de vijf hoogste bieders een avond lang te geeken over blogs. Sterker nog, ik wil het nu al vaker doen. (meer…)
Spelen op het werk, dat MOET
Als u gisteren ook op dit blog verkeerde, dan houd ik niet alleen van u, maar dan weet u ook dat ik in de klauwen van een zelfgoeroe ben gevallen. En vandaag heb ik het wéér over goede voornemens. Maar vreest niet! Deze zijn luchtig van aard.
Toen ik vorig jaar chef internet bij NRC werd, was een van m’n eerste stappen – na het bij elkaar zoeken van een club fantatische internetredacteuren op twitter.com – het ophangen van een beeldscherm. Niet alleen voor teletekst, maar vooral voor de Wii. Na een zenuwslopend uur livebloggen, luchtte niets meer op – nou ja, binnen de mogelijkheden van de redactie – dan een potje Wii-tennis. (meer…)
Gevallen voor een zelfhulpgoeroe
Kent u Leo Babauta? Vast wel, hij is van de meest succesvolle bloggers van afgelopen jaren. Met zenhabits.net – een blog over rustig en productief werken – vond hij in no-time een publiek van honderdduizenden. Mijn haren gaan rechtop staan van die man. Hij heeft zelf geen haar, uit praktische overwegingen. En vertelt daar zonder een spoor van ironie over. Ik bedoel maar.
Helaas bevond ik me onlangs op een vliegveld. Wachtend in een gate, krijg ik altijd zin in zelfhulpboeken. Geen idee wie of wat mij zo geconditioneerd heeft. Misschien omdat tijdens reisjes altijd goede voornemens gemaakt worden. Voor ik het wist, had ik een ebook van Leo Babauta gekocht. Focus, heet het. Duidelijke titel. (meer…)
Het Rijksmuseum maakt een einde aan stockfoto’s
Uren van mijn leven heb ik verspild aan het zoeken naar mooie foto’s voor bij mijn blogberichten. Doelloos rondklikken op Flickr, waar ik bij een ongelukkige zoekterm werd geconfronteerd met Russische huis-tuin-en-keukenporno, in de hoop dat ik op een plaatje stuitte dat plezierige visuele prikkels naar mijn bloglezers zou sturen. Daar is dankzij het Rijksmuseum een einde aan gekomen. Voortaan kan ik blogposts, mits ik het museum de credits geef, verrijken met werken uit ‘s lands meest indrukwekkende kunstcollectie. (meer…)
Hardop en publiekelijk nadenken
Ik tik dit stukje in de trein naar Ede, daar ga ik op de school van journalistiek proberen studenten aan het bloggen te krijgen. Mijn insteek: ‘later als ik journalist ben’ telt niet, wij behoren tot de eerste generatie die niet meer afhankelijk is van de traditionele media om gepubliceerd te worden. Laten we daar dan ook gebruik van maken, en vanaf dag één het vak waarvoor we leren online in praktijk te brengen. Dat heb ik zelf ook gedaan, en ik heb alles in mijn carrière aan bloggen te danken. In Ede komt zo waarschijnlijk de onvermijdelijke vraag van een van de studenten: ‘maar wat heb je eigenlijk aan dat bloggen?’. Dan begin ik over de netwerkkracht ervan, dat je ermee in contact kan komen met vakhelden en dat er niks meer uitdaagt dan een kritisch publiek. Maar het belangrijkste voordeel van bloggen is iets heel anders. Iets abstracts, dat je mee moet maken om de kracht ervan in te zien. Ik was me daar altijd al bewust van, maar vond vanmorgen via Twitter een blogpost waarin het prachtig is beschreven: The art of public thinking.
Schrijf de groten der aarde gewoon aan
In de eerste paar jaar dat ik blogde, gebruikte ik m’n eigen publicatie om in contact te komen met journalistieke helden. In televisiestudio’s maakte ik me los van het klapvee voor een interview met bijvoorbeeld Matthijs van Nieuwkerk. In New York interviewde ik vrijwel alle Nederlandse correspondenten. Na een debat sprak ik de toenmalige chef van nrc.next aan, Hans Nijenhuis, en mocht ik na het interview bij die krant komen werken. Afgezien van Jort Kelder heeft niemand ooit zo’n interview geweigerd. Daar leid ik maar uit af dat 1) weinig jonge journalisten om interviews vragen, Van Nieuwkerk zou bij de driehonderdste keer wel nee hebben gezegd, vermoed ik, en 2) dat ze met plezier over hun werk praten. Ik adviseer u dan ook van harte hetzelfde te doen. Ter inspiratie het verhaal een middelbare scholier die 1963 honderdvijftig schrijvers aanschreef, waaronder de Grote der Aarden. (meer…)
De magie van een vrije zondagmiddag
‘Volgend jaar heb ik meer tijd om een boek te schrijven.’ ‘Ik rond eerst dit project af, en dan begin ik een blog.’ Er zijn genoeg redenen om schrijven vooruit te schuiven, om rust te zoeken voor dat Grote Project. Ik geloof daar niet in. Als je met al je andere activiteiten stopt, werkt dat alleen maar verlammend. Oh, the pressure! Bovendien heeft iedereen wel eens een vrije zondagmiddag. Waarom besteed je die niet aan je next big thing? Zoals Alexis Jenni, die op zondagmiddagen een Prix Goncourt bij elkaar schreef. Uit een recent artikel van The Atlantic blijkt dat nog meer grote schrijvers je voor zijn gegaan. (meer…)
Leer van topviolisten: werk harder en minder
Je werkt de hele dag, maar ‘s avonds kan je niet vertellen wat je precies gedaan hebt. Er is geen groter doel waar je naar toewerkt behalve dan het rondsturen, hergroeperen en beantwoorden van zo veel mogelijk mail. Het lijkt alsof je hard werkt, maar het levert niks op. In plaats daarvan kan je beter duidelijk stellen wat je doel is, daar zo gefocust mogelijk aan werken tijdens duidelijke tijden en verder veel ontspannen. Zo werkt het in ieder geval met violisten, laat een Duits onderzoek uit de jaren negentig zien. (meer…)
Schrijf nooit stiekem
Jennifer Egan, u weet wel, de schrijver van dat briljante Visit From The Goon Squad, was niet altijd zo succesvol. Ooit tikte ze in een donker hol in Manhattan, afgezonderd van het stadsleven, aan haar eerste roman. Ze liet het werk aan niemand zien, schreef in een vacuum, en toen ze eindelijk klaar was om haar boek aan de wereld te schenken, kwam ze erachter dat ze een onleesbaar gedrocht had geschreven. (meer…)
Hack je een weg naar meer lees- en schrijftijd
Een van de meest intense varianten van jaloezie die ik kan ervaren, is als een andere blogger een gedachte die ik ook ergens in mijn achterhoofd heb zo mooi weet op te schrijven, dat ik me realiseer dat ik het nooit beter had kunnen doen. Dit keer is Merlin Mann van 43folders subject van mijn jaloersheid. Hij betoogde dat smartphones helemaal niet ten koste hoeven te gaan van productiviteit, dat ze je niet hoeven afleiden. Sterker nog, dat je op een smartphone intellectuele behoeftes kan botvieren. (meer…)

