Eenmaal binnen kwamen we in de tweede rij, tussen bebloede plastic gordijnen. Slachthuisassociatie geslaagd. Velvet Underground schalde uit de speakers. Het kapel-achtige plafond zat onder de bandstickers. De serveersters lieten hun bh’s zien. Dat maakt het wachten aangenamer.

‘Follow me lads’. Het meest weggestopte tafeltje was van ons. Maar dat maakte niet uit, want vamp-in-bontjas was onze buurvrouw. Recht naast ons, vier macho’s. Ook hier bebloede gordijnen. De muziek leek nog harder te staan en de sfeer had een vreemd effect op ons. We voelden ons genoodzaakt schreeuwend onze conversaties te voeren. Helemaal toen onze cocktails – die vrij mannelijke namen hadden – in kleine Martini-glaasjes werden geserveerd. Ik bestelde snel vier flesjes Lager om te compenseren.

De hamburger was de lekkerste die ik ooit at. Echt waar. Ik overdrijf niet. Als de hemel een hamburgertent heeft, hebben Alexander en ik die al bezocht. Ook al zag die eruit als de hel.

Hier mijn Londen-lijst op Foursquare, waar ook Meat Liquor in staat.

Your losses are more visible than ever. Ubiquitous connectivity plus social media equals high virality. In other words, news now travels fast. So when your early-stage venture fails, your friends are going to know about it.

Why does this matter? It’s generally accepted that most people are risk-averse (PDF) — they’ll take the sure thing over a potentially higher, but uncertain, payoff. In the age of high virality, your personal and professional losses are amplified and more visible than ever before, effectively increasing the downside of quitting your known but undesired path. This means that most people, already extremely cautious, are finding it more difficult than ever to jump ship.

Interessante theorie, gevonden via @timdegier op de Harvard Business Review, over hoe we minder risico zouden durven te nemen – bijvoorbeeld het beginnen van een blog – omdat IEDEREEN van het eventuele falen kan meegenieten op Facebook en Twitter.

studio JUX tijdens de Modeweek. Foto: Peter Stigter

Tegelijkertijd is de beloning ook toegenomen. Mocht je na het nemen van risico wél slagen, dan krijg je véél meer lofuitingen, felicitaties – en dus gratis publiciteit – door diezelfde netwerken.

Dat zag ik afgelopen weekend gebeuren, toen m’n vriendin en ontwerper Jitske Lundgren met hun eco designer label studio JUX de Green Fashion Competition van de Amsterdamse Modeweek wonnen (goed voor 25k). Op Facebook gonsde het nog lang na, op een goede manier.

Kortom: we moeten leren schijt te hebben aan wat mensen in eerste instantie (via sociale media) voor negatiefs zeggen, en gewoon wél de stap durven nemen, en mocht het dan lukken…, laaf je dan lekker aan die warme golf van liefdesbetuigingen.

Onze webredacteur Hans Klis schreef het afgelopen jaar regelmatig over de Arabische Lente vanachter een computerscherm op de redactie. Vorige week ging hij ter plekke kijken.

Aldus nrc.nl. Je hebt webredacteuren, en webredacteuren. De echte gaan in hun vakantie op onderzoek naar waar ze normaal achter een blauw licht over schrijven. En dan ontdek je nieuwe dingen – zoals commercialisering van de revolutie -, lees je in het verslag van Hans Klis.

Ward is nu een spin-off blog van Brainsley begonnen, met een vrij briljante naam: Pearl Divers United. Hier vraagt hij specialisten om hoogtepunten uit online databases te delen. Er bestaan talloze van dit soort databases, maar als niemand je er doorheen gidst, geef je het snel weer op (dit is eerder prachtig opgeschreven door @Brainpicker).

Daarom vraagt Ward aan experts of ze de hoogtepunten uit hun favoriete online database willen delen, of ze daaruit, met andere woorden, de parels willen opduiken. En dat levert prachtige resultaten op.

Zoals NRC-kookcolumnist Janneke Vreugdenhil over een menukaartenarchief, alle brieven die Martin Luther King ooit schreef, of een Duitsland-specialist die obscure beelden van protesten in de DDR weet op te duiken.

Als je nu maar een paar minuten hebt, lees dan in ieder geval Vreugdenhils prachtige verhaal over hoe ze een oude Parijse menukaart vond, die voor haar heel belangrijk was:

Iedereen kan meeduiken. Wij bouwen ondertussen hard verder aan Brainsley. Aanmelden als beta-tester kan hier.

Vliegen

Een vlucht boeken doe ik met Kayak. Je kan aan hen vertellen waar je naar toe wil vliegen, en wanneer, en dan ontvang je gratis meldingen van goede aanbiedingen. Alle vliegtuigmaatschappijen, in één overzicht: handig. Voor degene die avontuurlijker is ingesteld, surf naar kayak.com/explore en bekijk hoe ver je kan vliegen met een bepaald budget. Zo vlieg je volgende maand voor ongeveer 400 euro de oceaan al over:

Overnachten

Het Airbnb-appartement in Barcelona

Mijn eerste Airbnb-ervaring, was vorig jaar april toen ik twee weken bij Miguel in Barcelona mocht logeren. Om de hoek bij het prachtige Parc de la Ciutadella in een Almodóvar-achtig appartement. Mijn vriendin en ik zagen de beste man bijna nooit, maar hij zorgde wel dat we op de hoogte waren van de beste restaurants. Af en toe kookten we thuis, zo’n appartement geeft echt het gevoel alsof je even in die stad woont.

De reisgids

Nog steeds de Lonely Planet, maar dan als app. Belangrijkste voordelen: je ziet er niet meer uit als een verdwaalde toerist met zo’n gids in je hand, en je kan op de kaarten zien waar jezelf uithangt. Lang leve GPS. Een reisgids kost €4,99 en Lonely Planet geeft ze af en toe en masse weg, bijvoorbeeld in 2010, rond de IJslandse aswolk, om mensen te troosten. U vindt ze hier.

Rondleidingen

Gidsy, uiteraard. Een soort Airbnb voor activiteiten. Ik organiseerde er laatst een blogworkshop mee (en binnenkort weer), maar de meeste listings zijn gericht op toeristen. Een rondleiding van een bankier door Wall Street? Het kan. En in Amsterdam hoeven toeristen niet meer in de rondvaartboot, dankzij deze jongen.

Drinken en uit eten

Via Foursquare. Als ik in een krant, blog of tijdschrift lees over een mooie tent, waar dan ook, zet ik deze op mijn todolist van Foursquare. Eenmaal in de stad krijg ik dan alle mooie restaurants te zien die ik door de jaren heen verzamel heb. Een andere mooie functie: Lists. Vrienden houden natuurlijk ook lijsten van mooie plekken bij, zo kan ik dankzij @Alper precies zien waar je in Berlijn de beste koffie kan halen. Hier mijn selectie van favoriete authentieke plekken in Amsterdam.

En natuurlijk good ol’ Twitter

Voor vertrek aan de altijd behulpzame twittervrienden even vragen wat je NIET MAG MISSEN. Met soms een prachtige reisgids als resultaat.

En na afloop tik ik natuurlijk een reisverslag, of een liefdesverklaring, zoals laatst, toen ik uit Venetië terugkwam: Genieten van de Venetiaanse cliché’s, nu het nog kan

Maar nu, bijna vier jaar later, verlang ik soms een klein beetje terug naar studeren. En dat is volledig de schuld van mijn zusje.

Zij studeert film aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent en heeft daar docenten die niet met multiple choice-vragen komen aan zetten, maar met De Grote Vragen Des Levens. Vrijwel elke week moet ze weer een bijzonder spectaculaire opdracht inleveren – maak een film in één shot, deel al je vooroordelen met een vreemde en beschrijf de ontmoeting – en elke keer krijgt ze goede adviezen en verdiepen de docenten zich ook echt in haar werk. Studeren zoals het hoort, dunkt me.

Het studieverlangen laaide helemaal op, toen ik haar laatste opdracht zag. Een documentairereeks, over haar studerende studiegenoten. Hoe romantisch:

Goed, ik blog weer stug verder. Dat ziet er ook ongeveer zo uit.

Foto’s: Dorien Pfauth

Tim de Gier, Toine Donk, Daniël van der Meer en ik kapen vijf keer per theaterseizoen De Rode Hoed om daar de liefde voor literatuur te belijden. Drie gasten plus vaste gast Bas Heijne vertellen over hun favoriete boek.

Buwalda nam De Welwillenden van Jonathan Littell mee. Dat gaat over een SS-er die carrière maakt en steeds gekker wordt. In Frankrijk kochten 1 miljoen mensen het boek en won het alle grote prijzen, in de VS hapten de boeken stof, en won Littell alleen een Bad Sex Award voor deze zin:

I came suddenly, a jolt that emptied my head like a spoon scraping the inside of a soft-boiled egg

Buwalda vertelde hoe hij zich aan dit boek probeerde te meten tijdens het schrijven van Bonita Avenue. Zijn rantsoen destijds: veertig bladzijden per dag. Het gevolg: een literaire trance.

Thomése en Toine Donk raakten in conflict over Houellebecq. Toine vond de Franse auteur te uitleggerig schrijven, Thomése betoogde dat Houellebecq dat expres doet, als een aanval op de gekunstelde literatuur. Het gaat niet om de mooischrijverij, maar om hoe hij de lezers met de wereld confronteert.

Omdat Henk Spaan Literaturfest kapot wil maken, moesten Buwalda en Thomése direct na afloop van hun optreden naar hem toe komen, en lieten ze twee lege plekken achter op de chesterfields. Eén goede fles whiskey Henk, en je hoort ons nergens meer over.

Terwijl de slingers voor Thomése nog door de lucht vlogen – het was zijn verjaardag – kwam Tim enigszins gespannen het podium op. ‘Zullen we nu even improviseren?’, vroeg hij, ‘want Chad Harbach staat daar bij de bar’.

En toen liep ‘s werelds populairste schrijver van dit moment pardoes het podium van Literaturfest op. Hij besprak Infinite Jest, van David Foster Wallace, en hoe ‘dat boek dat klassiek geschreven was maar over de toekomst ging’ van hem ook een schrijver maakte. Zonder Infinite Jest geen The Art of Fielding. Daarna legde hij zijn hand op Tims borst:

Kent u Harbach per ongeluk niet? Hier geeft Tim z’n mening over hem, en hier Mart Smeets. Kies uw favoriete commentator.

Na een zeer overtuigend en naturel minicollege van Bas Heijne over De beren en andere verhalen van Vsevolod Garsjin – ‘dit boek verandert je leven’ – en onze instemmende reactie daarop – ‘inderdaad Bas’ -, kopieerden we de Petje op, Petje af-quiz van Wilfried de Jong met Boekje open, boekje dicht.

Elke van de 205 aanwezigen had namelijk een boek moeten meenemen. Wij toonden een openingszin met daaronder twee boektitels. Als een aanwezige het bijbehorende boek had geraden, mocht hij blijven staan, als hij het fout had, moest hij zijn boek inleveren bij Tim of Toine die met wasmanden rondliepen. De mensen die op het balkon zaten, gooiden hun boek naar beneden, er vielen geen gewonden. Terwijl de stapel boeken op het podium aanzwol, nam het aantal deelnemers na vragen als onderstaande drastisch af:

Ik ben een zieke man…. Ik ben een boze man. Een onaantrekkelijke man. Ik geloof dat ik een leverkwaal heb.
BOEKJE OPEN: Fjodor Dostojevski – Aantekeningen uit het ondergrondse
BOEKJE DICHT: Maurice Seleky – Ego Faber

En de winnaar? Die mocht alle boeken houden. Tot zijn grote schrik, schreef hij vandaag op zijn blog:

Daar lag zeker voor 2 jaar lezen een berg herinneringen, emoties, trots en imago van mensen die net als ik ‘s middags hun mooiste boek uit de kast hadden gehaald.

Jan van Mersbergen en Toine Donk sloten de avond af met een gezamenlijke lofzang op het laatste boek van Jan, carnaval, The Road van Cormac McCarthy en de gelijkenis tussen carnaval in Venlo en de Apocalyps.

De bezoekers dronken de tap letterlijk leeg, en zeiden elkaar na een afterparty in De Klepel gedag, ‘tot 5 maart, in De Rode Hoed, tot de volgende keer’.

Er waren afgevaardigden vanuit Brabant tot Brazilië, een stel journalisten die de toekomst van hun vak goed aanvoelen en een Formule 1-gek. Iemand wilde bloggen over seks in Afrika, anderen kozen voor vergeten liedjes van grote rocksterren. Nadat ik in drie uur mijn stem had weggepraat – opgeofferd aan praktische schrijfhandvatten, promotiestrategieën en tips om reacties uit te lokken – doken we de Engelse Reet in. Dat is een kroeg.

Het beviel zo goed, mede door de hartverwarmende recensies vanmorgen, dat ik 16 februari weer een blogworkshop via Gidsy organiseer. Dat kost 40 euro, en daar krijgt u een avond vol tips, twee recensies van uw blog, een exemplaar van mijn boek Sex, Blogs & Rock-’n'-roll en een hoop blogliefde voor terug. Hopelijk tot dan! Reserveren kan hier.

Foto geschoten door Guido van Nispen, bekijk op zijn blog de hele set.

Edial en Floris onder de bezielende leiding van Alexander via Skype in De Wereld Draait Door. Jort Kelder vertrouwt het niet:

U moet weten, ik heb een rijke historie aan blogworkshops achter de rug. Omdat ik zelf zoveel aan het medium te danken heb, wilde ik het blogevangelie verspreiden. Eerst deed ik dat vooral op hogescholen en universiteiten, later ook bij bedrijven als Essent en Deloitte. Omdat het resultaat van zo’n workshop nogal meetbaar is – hoeveel blogs verschijnen er na afloop? – krijg ik daar enorm veel energie van.

Er was alleen één probleem. Om deel te nemen aan zo’n blogworkshop moest iemand óf een bepaalde opleiding volgen, óf bij een bedrijf werken dat me inhuurde. Dankzij de inspiratie van hard//hoofd en de service van Berlijns heetste start-up Gidsy, kan ik nu voortaan workshops geven aan mensen die maar één ding gemeen hebben: liefde voor publiceren.

Na de blogworkshop voor hard//hoofd, organiseer ik er op 19 januari nog een. Om het betaalbaar te houden, is deze workshop iets minder intiem. Het minimaal aantal blogliefhebbers is tien, maximum twintig. (bij hard//hoofd zijn we slechts met vijf, maar je-wilt-niet-weeeeten hoeveel die mensen betaald hebben ). Het deelnamebedrag is veertig euro, en daar krijg je het volgende voor terug:

• Een presentatie met praktische blogtips en onconventionele publiceer- en promotiestrategieën
• Ik kruip achter hetzelfde scherm als jij voor specifieke vragen en tips
• M’n boek: Sex, Blogs & Rock-’n-roll
• Een recensie van je blog, minimaal een maand na de blogworkshop

Tot nu toe hebben vier mensen zich aangemeld. Ik kijk ernaar uit, beste mensen. Hopelijk u ook. Reserveren kan hierrr. Stel dat 19 januari een succes is, dan volgen er meer edities!