Lees The Rum Diary, voordat het te laat is

Loop nú naar de onafhankelijke boekhandel om The Rum Diary van Hunter S Thompson te halen! 22 december komt de verfilming met Johnny Depp (oude vriend van wijlen Thompson) uit en hoewel dat ongetwijfeld genieten wordt, gooit zo’n film ook je fantasie aan gruzelementen. Je vormt niet zelf meer een beeld van Paul Kemp en zijn avonturen, maar volgt dan slaafs de interpretatie van regisseur Bruce Robinson. Dus onderneem actie, beste lezer, voordat het te laat is. En mocht je de tweede roman van Thompson al hebben gelezen, dan kan je onderstaande trailer zonder problemen bekijken. (meer…)

De magie van een vrije zondagmiddag

‘Volgend jaar heb ik meer tijd om een boek te schrijven.’ ‘Ik rond eerst dit project af, en dan begin ik een blog.’ Er zijn genoeg redenen om schrijven vooruit te schuiven, om rust te zoeken voor dat Grote Project. Ik geloof daar niet in. Als je met al je andere activiteiten stopt, werkt dat alleen maar verlammend. Oh, the pressure! Bovendien heeft iedereen wel eens een vrije zondagmiddag. Waarom besteed je die niet aan je next big thing? Zoals Alexis Jenni, die op zondagmiddagen een Prix Goncourt bij elkaar schreef. Uit een recent artikel van The Atlantic blijkt dat nog meer grote schrijvers je voor zijn gegaan. (meer…)

Lees je voor de betekenis, of voor de gebeurtenissen?

Halverwege december lunch ik een week lang elke dag bij Harry’s Bar, tot die tijd lees ik me in om de Venetiaanse winter beter te kunnen waarderen. Eerste stop: Brideshead Revisited van Evelyn Waugh. Ik kom nu alleen niet verder dan de eerste bladzijde, waar de schrijfmissie van Waugh staat afgedrukt (zie foto). (meer…)

Leer van topviolisten: werk harder en minder

Je werkt de hele dag, maar ‘s avonds kan je niet vertellen wat je precies gedaan hebt. Er is geen groter doel waar je naar toewerkt behalve dan het rondsturen, hergroeperen en beantwoorden van zo veel mogelijk mail. Het lijkt alsof je hard werkt, maar het levert niks op. In plaats daarvan kan je beter duidelijk stellen wat je doel is, daar zo gefocust mogelijk aan werken tijdens duidelijke tijden en verder veel ontspannen. Zo werkt het in ieder geval met violisten, laat een Duits onderzoek uit de jaren negentig zien. (meer…)

Springmuziek uit Amsterdam: Fata ‘el Moustache’ Morgana

Sommige bandjes hebben de gave nummers te maken die zo aanstekelijk zijn dat je ze broodnuchter op een zondagmiddag meteen weer herkend van twee avonden eerder, minder nuchter, in een zweterig zaaltje. In dit specifieke geval was het zaaltje de foyer van Kriterion en heet het bandje Fata ‘el Moustache’ Morgana. Uw blogger is fan. Oké, de liefde is nog pril, ik heb hun hele album nog niet eens beluisterd, maar bij zo’n aanstekelijk geluid maakt dat niet uit. Dat is júíst de charme. (meer…)

Kijken zul je! Zei de Franse kunstenaar

De Rijksakademie van Beeldende Kunsten, dat is die grote kazerne aan de Amsterdamse Sarphatistraat met een imposant hek ervoor. Ongeveer 360 dagen per jaar gesloten, maar aanstaand weekend open voor publiek. 55 kunstenaars tonen hun werk. Ooit probeerde elk van hen, net als 2.000 andere kunstenaars dat jaar, in de voetsporen te treden van Mondriaan, Appel en Breitner en een plek op de Rijksakademie te bemachtigen. Samen met 24 anderen kregen ze een ja-woord: nu zijn ze in de residentie, hebben ze een atelier en werkplaatsen tot hun beschikking, ontvangen ze een toelage en zijn bijbaantjes in theaterzalen over het algemeen niet meer nodig. Focussen op de kunst. Zaterdag en zondag kunt u zien wat dat opgeleverd heeft. Omdat ik blogger ben, mocht ik al even in het doolhofgebouw rondlopen. (meer…)

De twee grootste remixers van Hollywood in de remix

Filmhelden Wes Anderson en Quentin Tarantino weten op geheel verschillende wijze Hollywood te bekoren. Anderson maakt films over disfunctionele maar oh zo aandoenlijke families die zich in een absurd avontuur storten – van een Indiase treinrit naar een verloren moeder tot een vossenfamilie die voor haar leven moet vechten -, terwijl Tarantino de daders van bruut geweld een gezicht weet te geven – of het nu louche maffiamannetjes met een fascinatie voor voetmassages zijn of nazi-jagers. De invalshoeken hebben ze dus niet gemeen, maar een belangrijk stijlmiddel wel: de remix. Allebei slaan ze hun kijkers met culturele referenties om de oren en geven ze vergeten helden een nieuw leven. En daarom, daarom beste lezer, ben ik zo verguld met onderstaande remix die ik bij überblogger Jason Kottke vond. Enjoy. (meer…)

Fuck gouden bergen, geef me tienduizenden mensenlevens

In het zoveel-miljoen-voor-die-en-dat-bedrijf-dat-inmiddels-twee-miljard-waard-is-geweld, is een blogpost van WordPress-oprichter Matt Mullenweg een verademing. Hij klaagt over de journalisten van Vanity Fair, Inc., The New York Times, etc, die hem altijd in het hokje proberen te duwen van een jongeman die binnen no-time een miljoenenbedrijf uit de grond stampte. Truth be told, ik geniet van zulke profielen – hier een verzameling die ik bijhoud – maar herken het patroon dat Mullenweg schetst wel. Wie tussen de regels van die profielen doorleest, ziet dat het de Grote Jongens niet om het geld gaat, maar om een probleem op te lossen, om levens te verbeteren. (meer…)

Tip: lees niet in je mailbox

Ik haat mijn e-mailinbox en wil er altijd zo snel mogelijk weg. Het is niets anders dan een to-do-list waar andere mensen in kunnen schrijven. Gevolg is dat zelfs mijn beste vrienden een mailtje terugsturen moeite kost. Het voelt als werk. Liever stuur ik ze berichtjes via het gezellige Facebook, dan vanuit het kille Gmail. Die oplossing werkt redelijk, maar één ding lukte me niet: het lezen van nieuwsbrieven en andere lange, weliswaar interessante, mailtjes. (meer…)

Laat duizend duurzame schoenen bloeien

Als je een beetje logisch nadenkt en de wereld alle goeds toewenst, ontkom je niet aan dragen van duurzame en eerlijke kleding. Want waarom zou je als rijke westerse consument kleding die dragen die mens en natuur beschadigd heeft? Bovendien is zulke kleding vaak mooier en van een betere kwaliteit, omdat er meer aandacht aan het productieproces is besteed. (meer…)

Haters mogen niet meer haten

De kleding zal me een zorg zijn, maar de good old advertenties van Benetton zijn terug. Na hun aanklachten tegen racisme en aids mikken ze nu op haten. Er zijn posters met zoenende wereldleiders die in het diplomatieke verkeer niet zo aardig voor elkaar zijn en een zwoele clip waar de liefde, of het onthaten, gepropagandeerd wordt. Gek genoeg kan ik deze advertenties wel hebben, terwijl bij de trek-onze-spijkerbroek-aan-en-start-een-revolutie-reclame van Levi’s m’n haren rechtop gaan staan. Misschien omdat Bennetton haar boodschap niet zo expliciet linkt aan de kleding die ze produceert. Zo kan je het merk ook gewoon als een lieve non-profit zien die verdomd sterke campagnes maakt. Bovendien, de gedachte dat Obama deze posters in de Westwing te zien krijgt, is onbetaalbaar. (meer…)

Wie ‘druk druk druk’ zegt, is gek

Mark Zuckerberg zou je er nog van kunnen beschuldigen dat hij een one trick pony is, Jack Dorsey niet. Hij vond Twitter én Square (software waarmee iedereen creditcardbetalingen met een telefoon kan accepteren) uit en geeft aan beide revolutionaire bedrijven leiding. Maar, hóé houdt hij dat vol?  (meer…)